De opening

Bestuurslid Els woonde (op eigen kosten uiteraard)de opening bij. Els: “Krotten van niks, keurige stenen woningen met een tuintje, kinderen met ijzerdraad-autootjes, rondhangende tieners, aangeschoten drinkers in een schemerige shebeen, huiskamerkroeg. De zaterdag voor de opening loop ik door Masiphumelele, samen met HOKISA-vrijwilligers uit Duitsland en de Verenigde Staten. Voor het eerst in Zuid-Afrika, voor het eerst in een township. Ik voel niets van de dreigende sfeer waar Westerse toeristen voor gewaarschuwd worden. Eerder nieuwsgierigheid en warmte. Het voelt meteen vertrouwd. Natuurlijk vooral dankzij onze gids, HOKISA-medewerker Lungelo. Iedereen weet van HOKISA en is enthousiast of (positief) afwachtend. De middag is iedereen druk in de weer. Bij de toegangspoort ligt nog een berg bouwafval. Zodra we die beginnen op te ruimen, komt een stel buurtkinderen helpen. Ook een paar volwassenen pakken een schop. Aan dat soort dingen merk je: HOKISA is van de gemeenschap.
Zondag 1 december 2002. De opwinding is voelbaar. Buurtbewoners op hun zondags, leden van koren en verenigingen in hun kleurige tenues, overal de witte HOKISA-t-shirts van de ‘marshalls’ die het verkeer regelen. De community-hall is te klein voor alle belangstellenden. Gospels, poëzie, dans, toespraken. Doodse stilte in de zaal als twee vrouwen uit Masi op het podium bekend maken dat ze HIV-positief zijn. Ontzetting op sommige gezichten, bewondering ook voor deze dappere vrouwen. Tutu steelt de show met zijn charme, vrolijkheid en eenvoud. Gejuich onder zijn toespraak. ‘Jezus komt vermomd, ook als aidspatiënt’. En ‘Jezus houdt van ieder evenveel, wel of niet HIV-positief. Iedereen is een very special person, wij allemaal zijn VSP-s’. Na afloop begeeft de stoet zich naar het Hokisa-huis, een paar honderd meter verderop. Tutu loopt gearmd met twee majorettes voorop. Hij imiteert hun swingende pasjes. Na de inzegening onthult Tutu de plaquette naast de voordeur. Op straat, achter het hek, bidden buurtbewoners hardop mee. In het gemeenschapshuis staan maaltijden klaar. Volwassenen drommen samen aan de zijkant, kinderen vormen een rij tot ver op het plein. Het eten is de bijdrage van verschillende sponsors, waaronder supermarkten, een garage en een restaurant uit Vishoek, de gemeente waar Masi onder valt. Het was een geweldige dag. ‘s Avonds zit de opening in twee landelijke journaals én op een zender met programma’s in het Xhosa, de Zuid-Afrikaanse ‘klik’-taal die iedere inwoner van Masi spreekt.We klinken op HOKISA en Lutz, Perry en Karin.

Bestuursleden Dineke en Constance brachten in februari 2003 een bezoek aan Masiphumelele (uiteraard ook op eigen kosten). Hun indrukken: “Als je de hoek om komt, zie je het HOKISA huis liggen: een eenvoudig huis, dat past in z’n omgeving, maar er wel hartstikke goed uitziet! Het is zaterdagmiddag, we worden verwelkomd door de vrijwel complete HOKISA-staf. Trots serveren ze een lunch: met de eerste groenten uit eigen tuin, en die smaken voortreffelijk. De stafleden zijn aardig en zeer betrokken. Net als Els krijgen ook wij een rondleiding door het township. We zien de goede, minder goede en slechte buurten: van solide stenen huisjes tot de onooglijkste krotten. We verbazen ons over de relaxte sfeer, dat hadden we eigenlijk niet verwacht. We lopen ook langs andere projecten in Masiphumelele die met buitenlands geld gefinancierd worden, maar we zien ook de mislukkingen: het geld was op, ‘mismanagement’ etc. Dat mag met HOKISA niet gebeuren, nemen we ons voor. De start was goed en het is nu een kwestie van doorzetten!